Ciekawe artykuły z linkami w treści.

Paralotniarstwo

Paralotniarstwo to sport i forma rekreacji polegająca na lataniu przy użyciu paralotni. Paralotniarstwo to sport i forma rekreacji polegająca na lataniu przy użyciu paralotni.

Paralotniarstwo

Paralotniarstwo to sport i forma rekreacji polegająca na lataniu przy użyciu paralotni. Z uwagi na prostotę obsługi, możliwość spakowania całości sprzętu do dużego plecaka oraz niesamowite wrażenia towarzyszące każdemu lotowi jest jednym z najpopularniejszych sportów lotniczych.



W Polsce do uprawiania tego sportu wymagane jest polskie Świadectwo Kwalifikacji pilota paralotni wydawane przez Urząd Lotnictwa Cywilnego lub Licencja IPPI (The International Pilot Proficiency Information Card) wystawiana przez Międzynarodową Federację Lotniczą.





Paralotnia i jej budowa

Paralotnia zwana też glajtem, jest rodzajem szybowca o miękkim płacie nośnym (miękkopłat). Wywodzi się w prostej linii od tzw. spadochronów szybujących, od których odróżnia się dużo większą doskonałością i sterownością.



Elementem nośnym paralotni jest skrzydło. Do niego za pomocą linek i taśm nośnych podczepiona jest uprząż dla pilota.



W skład typowego zestawu wchodzą:
- skrzydło
- uprząż
- spadochron zapasowy
- kask ochronny
- plecak
- zestaw dodatkowych przyrządów – wariometr, GPS, kompas, krótkofalówka (radio)


Skrzydło paralotni jest konstrukcją komorową, która pod ciśnieniem przepływającego przez nią powietrza uzyskuje profil aerodynamiczny. Powierzchnia skrzydła w rozłożeniu wynosi zazwyczaj od ok. 20 do ponad 30 m² (wersje dwuosobowe do 44 m²). Waga współczesnego skrzydła to ok. 4-8 kg (do 10 kg w wersji dwuosobowej). Paralotnia osiąga prędkości postępowe w granicach od 20 (maksymalnie przyhamowane skrzydło) do ponad 60 km/h. Z jednego kilometra paralotnia wysokości może przelecieć od 5-10 km odległości (doskonałość paralotni). Skrzydło poprzez system linek i taśmy nośne podpina się do uprzęży w której siedzi pilot.



Uprząż paralotniowa przypomina kształtem plecak. Wyposażona jest w system taśm, które zabezpieczają pilota przed wypadnięciem. Pod siedziskiem znajduje się deska, która pozwala pilotowi poprzez balans ciałem nierównomiernie obciążać połówki skrzydła i w ten sposób sterować paralotnią. W dolnej i plecowej części uprzęży (w niektórych – również po bokach) znajduje się protektor, zabezpieczający pilota przed urazami w razie upadku z niewielkiej wysokości (np. przy nieudanym lądowaniu). Większość uprzęży wyposażona jest w specjalny pojemnik na spadochron zapasowy. Zazwyczaj znajduje się on bezpośrednio pod siedzeniem.



Spadochron zapasowy jest obowiązkowym wyposażeniem paralotni. Składa się z pojedynczego spadochronu klasycznego (okrągłego) lub – rzadziej – systemu kilku połączonych spadochronów. Przechowywany jest w uprzęży z uchwytem znajdującym się w łatwo dostępnym miejscu, tak by w razie awarii lub utraty kontroli nad paralotnią mógł być natychmiast użyty przez pilota.



Plecak służy do przechowywania i transportu zwiniętej paralotni oraz uprzęży i pozostałych akcesoriów. Mieści on wszystko co niezbędne do latania na paralotniach. Masa całego zestawu dochodzi do 25 kg, chociaż na potrzeby tzw. paraalpinizmu (wspinaczka połączona ze zlotem na paralotni) produkowane są zestawy o masie nie przekraczającej 5 kg.



Wariometr - człowiek, w odróżnieniu od ptaków, nie jest w stanie poczuć drobnych zmian ciśnienia powietrza, po których mógłby ocenić czy wznosi się, czy opada. O ile gwałtowny ruch w górę przy wejściu w komin termiczny jest wyczuwalny, to ciągłe wznoszenie i ciągłe opadanie są nierozróżnialne dla ludzkich zmysłów. Tutaj pilotom z pomocą przychodzi technika.Wariometr pokazuje aktualną prędkość wznoszenia lub opadania. Oprócz wyświetlacza podającego prędkość pionową posiada głośnik emitujący dźwięki o różnych tonach i natężeniu, w zależności od kierunku i siły noszenia. Zazwyczaj jest zintegrowany z wysokościomierzem.



Krótkofalówka (radio) - krótkofalówka jest standardowym wyposażeniem niemalże każdego paralotniarza. Pozwala w prosty sposób komunikować się w powietrzu z innymi pilotami.



GPS podaje podstawowe parametry lotu jak położenie, prędkość, kierunek lotu. Przy lataniu przelotowym pozwala także ocenić kierunek i siłę wiatru względem powierzchni ziemi, a po skończonym locie jest doskonałym materiałem do analizowania skutków podjętych decyzji i wykonanych manewrów.





Sterowanie



Sterowanie paralotnią odbywa się poprzez dwie linki zwane sterówkami. Pociągnięcie sterówki powoduje zmianę geometrii jednej z połówek skrzydła, w efekcie czego paralotnia skręca w stronę, po której ściągnięta została sterówka. Drugim sposobem sterowania paralotnią jest balans ciałem powodujący większe obciążenie jednej z połówek skrzydła paralotni.Oba sposoby sterowania najczęściej łączy się razem, choć można używać tylko jednego z nich. Stopniowe zaciąganie obu sterówek na raz powoduje hamowanie paralotni. Wiele paralotni wyposażonych jest w przyspieszacz. Do belki znajdującej się pod nogami pilota przymocowane są dwie linki, których zaciągnięcie skraca przednie linki nośne skrzydła. Paralotnia osiąga wtedy większą prędkość kosztem szybszego opadania.





Latanie


Paralotniarstwo


Start w górach na paralotni wykonuje się z reguły pod wiatr lub w warunkach bezwietrznych. Starty ze słabym wiatrem z boku lub z tyłu, choć możliwe, są trudniejsze i potencjalnie niebezpieczne. Przy słabym wietrze stosuje się 'start klasyczny'. Pilot biegnąc ciągnie za linki i podnosi leżące za nim skrzydło, które napełniając się powietrzem wznosi się ponad jego głowę. Przy silniejszym wietrze lub bardziej wymagających skrzydłach zawodniczych częściej stosuje się 'start odwrócony' inaczej 'alpejski' (lub w skrócie 'alpejka'). Pilot krzyżując taśmy nośne odwraca się twarzą w stronę leżącego skrzydła, a następnie ciągnąc za nie unosi napełniane przez wiatr skrzydło ponad głowę. Po ponownym obróceniu się w kierunku lotu i rozbiegu w dół stoku, paralotnia odrywa się od ziemi.



Start na nizinach wykonywany jest przy wykorzystaniu wyciągarki. Pilot podczepiony jest do liny o długości +/- 500 metrów, która nawijana jest na bęben za pomocą zamontowanego w wyciągarce silnika (wyciągarka stacjonarna). Siła holowania kontrolowana jest za pomocą hydrokinetycznej przekładni ze sprzęgłem. Po zakończeniu holu pilot wyczepia się przy pomocy 'wyczepu' z liny, która opada na ziemię. Paralotnia sterowana przez pilota przechodzi do lotu swobodnego.



W Polsce, z racji przeważającego terenu nizinnego, starty za wyciągarką cieszą się dużą popularnością. Loty holowane w krajowych warunkach pozwalają na uzyskanie typowej wysokości po wyczepieniu rzędu 300-700 m, co wystarczy do nawiązania kontaktu z termiką.



Zloty to najprostsza forma latania na paralotni. Polegają na starcie ze zbocza o odpowiednim nachyleniu, a następnie szybowaniu i lądowaniu na położonym niżej lądowisku. Podczas zlotu paralotnia szybuje w kierunku ziemi a czas lotu uzależniony jest przewyższeniem pomiędzy miejscem startu a lądowiskiem oraz doskonałością paralotni. Zloty najczęściej wykonywane są w początkowej fazie nauki latania, a także w zimie, kiedy nie występują kominy termiczne.



Loty żaglowe - wykorzystuje się strefę noszeń powstającą wskutek napływu mas powietrza w kierunku zbocza. Możliwość wykonywania lotów żaglowych uzależniona jest przede wszystkim od kierunku wiatru, a także od jego stałej i odpowiednio dużej siły. Najlepsze warunki do wykonywanie lotów żaglowych powstają przy prostopadłym do zbocza kierunku wiatru o prędkości 5-9 m/s. Zbyt słaby wiatr uniemożliwia utrzymanie stałej wysokości, zbyt silny grozi przewianiem paralotni na zawietrzną stronę zbocza.



Loty termiczne - niektóre powierzchnie lądu pod wpływem promieni słonecznych nagrzewają się szybciej np. skały, asfalt, tereny zabudowane. Nagromadzone ciepło jest oddawane znajdującemu się bezpośrednio nad lądem powietrzu, które unosi się, tworząc tzw. komin termiczny. Takie strefy noszeń termicznych mogą utrzymywać się przez bardzo długi czas w jednym miejscu. Przy silniejszym wietrze mogą być przerywane i przenoszone wraz z wiatrem z dala od terenu, nad którym powstały.



Piloci paralotni po natrafieniu na komin termiczny krążą w jego zasięgu, aby jak najdłużej pozostawać w strefie najsilniejszych noszeń. Ponieważ różnice w prędkości wznoszenia są bardzo trudno wyczuwalne dla człowieka, piloci z reguły wykorzystują wariometr, który za pomocą wyświetlacza i sygnałów dźwiękowych informuje o prędkości wznoszenia bądź opadania. Dzięki temu możliwe jest wyszukiwanie stref o największych prędkościach wznoszenia i krążenie w ich centrum, zwane w terminologii paralotniarskiej 'centrowaniem komina'. Wznoszenie się w kominie może trwać aż do osiągnięcia podstawy chmur lub granicy inwersji.



Przeloty - najbardziej doświadczeni piloci wykorzystują zjawiska termiczne do pokonywania znacznych odległości. Po wzniesieniu się w kominie na odpowiednio dużą wysokość, pilot szybuje w kierunku następnego spodziewanego komina i znajdując go nabiera ponownie wysokości, którą utracił w wyniku szybowania. Powtarzanie tych manewrów powoduje że pilot jest w stanie przemieszczać się w wybranym kierunku, najczęściej zgodnym z kierunkiem wiejącego wiatru. Czas trwania przelotu ograniczony jest długością dnia, gdyż w nocy noszenia termiczne zanikają. Najdłuższe przeloty mogą trwać ponad 10 godzin, aktualny rekord świata wynosi 423 kilometry w przelocie otwartym i 368 km w przelocie docelowym.



Loty z napędem - paralotnia może zostać wyposażona w napęd spalinowy. Jest to zazwyczaj silnik dwusuwowy ze śmigłem obudowanym w koszu, zamocowany na plecach pilota. Napęd umożliwia samodzielny start na płaskim terenie oraz wznoszenie w rejonach pozbawionych kominów termicznych. Maksymalna prędkość paralotni z napędem wynosi około 70km/h.



Paralotniarstwo

Tagi: paralotniarstwo  paralotnia  paralotnie  latanie  szkoły latania   

Artykuły o podobnej tematyce:
Forum transportowe
Szkolenie głosu - warsztaty i szkolenia
Okna PCV i roletki
Wymiana linków
Nieruchomosci
Moje Wino
Trudne kredyty

Aktywność robotów sieciowych: Google: 99, MSN: 13, Yahoo: 124